Zoeken
  • Demi Viring

#4 Vragen beantwoorden deel 1

Bijgewerkt op: aug 1


In mijn vorige blogpost en op Social media vroeg ik aan jullie of jullie nog vragen voor mij en Thécla hebben. Daar kwamen een aantal reacties op en die vragen ga ik in dit blog beantwoorden.


Kunnen jullie de behandelingen thuis doen of moeten jullie voor elke naar het ziekenhuis of fertiliteitskliniek?

Wijzelf kunnen dit thuis doen maar dat hoeft niet natuurlijk. Wij stonden op de wachtlijst bij het ziekenhuis (UMCU) en als we daar mochten beginnen aan het IUI traject, zouden alle inseminaties in het ziekenhuis plaatsvinden met een Nederlandse donor (onbekende donor). In sommige ziekenhuizen is het zo dat wanneer je een eigen donor (bekende donor) hebt gevonden, je ook via het ziekenhuis de inseminaties kan doen. Bij het UMCU kan dit niet en aangezien wij zelf een donor hebben gevonden (bekende donor), doen wij de inseminaties dus thuis. Zelf hebben wij besloten dat we het een beetje om en om doe qua locatie. De ene maand bij ons thuis in Amersfoort en de andere keer bij onze donorvriend thuis.


Wat vinden jullie het meest lastige aan het delen van jullie ervaringen?

Ikzelf (Demi) vind eigenlijk niets lastig aan het delen zelf. Ik vind het juist enorm fijn om alles hierover te kunnen delen. Er is best wat informatie te vinden op internet over een kindje krijgen met een donor als lesbisch stel zijnde, maar er zijn weinig persoonlijke verhalen daarover te vinden. Dat mis ik best erg en ook daarom vind ik het fijn om veel te kunnen delen. Het enige wat ik lastig vind (en Thécla ook) zijn de homofobische opmerkingen die we krijgen. Ik kan mijzelf er best makkelijk overheen zetten maar ze überhaupt krijgen is natuurlijk nooit leuk.


Ik ben wel héél benieuwd naar of en hoe jullie de donor in het leven van jullie kindje betrekken. Ook als je daar later vragen over krijgt op jonge leeftijd. Wij kiezen bewust voor een "onbekende" om o.a. die reden.

We vinden het enorm belangrijk dat ons kindje de mogelijkheid heeft om te weten wie de donor is en alle vragen te kunnen stellen die hij/zij/hen heeft. Met een onbekende donor vonden wij het wel lastig dat dit pas vanaf 12 jaar kon maar daar hadden we op dat moment vrede mee. Nu we zelf een donor hebben gevonden voelt het echt zo goed dat alles zo open is. Onze donorvriend is een ontzettend lieve een aardige man die zelf ook heel open communiceert. Wij willen graag door middel van boekjes, video's en verhalen vanaf jongs af aan al open zijn naar ons kindje over onze speciale situatie. Onze donorvriend staat hier ook heel open voor en hij wil ook zeker op de hoogte blijven van het leven van ons kindje en altijd alle vragen beantwoorden die het kindje aan hem stelt.


Hoe ga je/gaan jullie om met alle ‘kritiek’ op het nieuws item vooral via Social media/Fracebook.

Grotendeels naast je neerleggen is het beste wat je kunt doen. Dat is absoluut niet altijd mogelijk want soms zijn de reacties zo gevuld met haat dat het moeilijk is om je niet slecht te gaan voelen. De 'simpele' reacties zoals: "jullie zijn lelijk", "je moet eens een goede beurt krijgen van een vent" en "je hebt gewoon nog nooit echt seks gehad" zijn gewoon zo niet serieus te nemen dat het best lachwekkend is. Dat soort reacties kunnen we dus ook makkelijk naast ons neerleggen en nemen we niet eens de moeite voor om op te reageren. Er komen ook reacties binnen van mensen die echt wensen dat we nooit ouders worden, dat Thécla een miskraam krijgt, dat ons kind in een naar en onveilig gezin terecht komt en zelfs mensen die onze verhalen doorsturen naar Jeugdzorg. Dat soort dingen raakt ons wel veel meer. Daar zit zo intens veel haat in dat het wel pijn doet. Daar zitten we dan even mee, daar hebben we het over en na een tijdje gaat dat gevoel langzaam wel weer weg.


Ik ben benieuwd naar hoe je als twee vrouwen de beslissing neemt wie het kindje gaat dragen.

Voor ons was die beslissing best snel gemaakt en dat was vooral medisch gezien. Ik heb zelf al ruim veertien jaar chronische migraine en ben een dik persoon. Als dik persoon kun je natuurlijk kinderen krijgen maar er kunnen wel complicaties optreden. Dat idee vind ik erg lastig. Daarnaast is het voor mij in mijn dagelijkse leven niet heel gemakkelijk om bijvoorbeeld kleding e.d te kopen en als ik zwanger zou zijn zou dat alleen maar nog moeilijker worden. Mijn chronische migraine is wel het gene wat echt de doorslag heeft gegeven. Ik zou graag een kindje willen dragen en baren maar ik durf dat niet aan door de chronische migraine. Ik slik al jaren lang veel verschillende soorten medicijnen, zowel preventief als tijdens aanvallen en dat kan niet zomaar doorgaan tijdens een zwangerschap. Daarnaast ben ik erg bang dat ik nog veel meer last ga krijgen door het veranderen van mijn hormonen. Er zijn mensen waarbij de zwangerschap echt geweldig gaat en bijna nooit last hebben van migraine maar er zijn ook genoeg mensen die veel meer aanvallen krijgen en dat durf ik niet aan. Mijn leven is best lastig met zoveel aanvallen dus zwanger worden vind ik voor nu geen optie. Thécla heeft zelf nooit een wens gevoeld om zwanger te worden maar stond er gelukkig wel open voor. Als ze kon kiezen, had ze liever gewild dat ik het had gedaan als ik niet ziek was geweest. Maar aangezien dat wel het geval is, wil ze het graag zelf doen. Dat is iets wat ik echt heel bijzonder vind en dankbaar voor ben.


Mochten er aan de hand van deze vragen of andere blogs nog meer vragen zijn gekomen, stel ze gerust onder het blog in de comments of via Instagram of Twitter.


Veel liefs,

Demi




200 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

#2 De oproep